حلبی سازی؛ کورسوی چراغ یک پیشه

به گزارش دهکده خبر مرکز کردستان ، باید همه‌ حواس‌شان جمع کار می‌شد و دوروبرشان را فراموش می‌کردند و این پیشه بردباری می‌خواست و احتیاط در کار؛ نیاز مردم هم بود.

هرچه می‌ساختند به کار زندگی روزمره می‌آمد و بدون ابزاری که حلبی‌ساز‌ها شکل می‌دادند، کار مردم لنگ بود، اما این روز‌ها زندگی دگرگون شده است و کار‌ و بار حلبی‌سازان هم تعریفی ندارد.

تا چند دهه پیش، آنچه می‌ساختند در نگاه مردم ارزش داشت و قدر کارشان را می‌دانستند، اما این سال‌ها و روزها، پیشه‌ حلبی‌سازی از چشم‌ها افتاده است، همان داستان به بازار آمدن «نو» است و دل آزرده شدن «کهنه»!

حلبی، ورقی فلزی با رنگ نقره‌ای است که ضدزنگ است و به آسانی شسته می‌شود و در دهه‌ ۳۰، زمانی که نفت کاربرد بیشتری یافته بود، از روسیه و انگلستان بشکه‌های نفتی به ایران آورده می‌شد که از جنس حلبی بود و برای ایرانی‌ها تا اندازه‌ای تازگی داشت.

استاد حلبی‌ساز در آغاز ورقه‌ی حلبی را بُرش می‌داد و با کمک ابزار‌های کارگاهش، شیار‌ها و خط‌هایی را روی ورقه می‌انداخت تا نقش دلخواهش پدید آید. هنگام چکش‌کوبی، مراقب بود که ضربه با نیرو، اما به نرمی روی ورقه حلبی زده شود. پس از کوبش ورقه بود که درز‌ها و شکاف‌های ابزار ساخته شده را با لحیم پُر می‌کردند.

فُرم‌دهی و به‌ هم پیوند دادن قطعه‌ها نیز کاری بود که نیاز به چیره‌دستی و آزمودگی داشت.

این صنعت این روزها با تغییر سیستم گرمایشی، دیگر مانند گذشته کاربرد ندارد.