نقش حمایت خانوادگی در کمک به بیماران مبتلا به سرطان
به گزارش ،پزشک و دانشیار آموزش بهداشت و ارتقای سلامت گروه بهداشت عمومی دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی شیرازگفت: ﺳﺮﻃﺎن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﻳﺮ ﺑﻴﻤﺎرى ﻫﺎى ﻣﺰﻣﻦ، ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮى ﺑﺮ روى اﻣﻴﺪ دارد؛ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﻟﻴﻞ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺳﺮﻃﺎن ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ اﺣﺴﺎس اﺿﻄﺮاب، ﺗﺮس و ﻋﺪم اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ درﻣﺎن ﻣی ﺷﻮد.
دکتر طیبه رخشانی، افزود:در فرآیند درﻣﺎن اﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎران نیز فرد با ﺗﻐﻴﻴﺮات ﻇﺎﻫﺮى و ﻣﺸﻜﻼت روﺣی مواجه است. به گونهای که یافتهها نشان میدهد اضطراب و افسردگی به عنوان یک پریشانی روانی رایج در اکثر بیماران مبتلا به سرطان دیده میشود.
وی ادامه داد:افسردگی و اضطراب باعث، کمبود انرژی و علاقه نسبت به ادامه درمان و کاهش کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سرطان، همچنین باعث اختلال در روابط بین فردی، درک سلامتی و علایم جسمی میشود.
او با بیان اینکه در مطالعهای بروز اختلالات روانی را در مبتلایان به سرطان ۳۰ تا ۴۰درصد و ابتلا به استرس و اضطراب در مراحل اولیه معالجه را درحدود ۸۰درصد گزارش کرده اندگفت:شیوع افسردگی نیز در مبتلایان به سرطان گزارش شده که با درد، پیشرفت بیماری، سطح وابستگی و افزایش ناتوانی، افزایش مییابد.
دانشیار آموزش بهداشت و ارتقای سلامت گروه بهداشت عمومی دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی شیرازگفت: در این میان ﺣﻤﺎﻳﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋی از ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎى ﻣﻬﻢ ﻣﺮاﻗﺒﺖ در بیماری ﺳﺮﻃﺎن اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮر از ﺣﻤﺎﻳﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋی، ﺑﺮﻗﺮارى ﻳک ﺗﻌﺎﻣﻞ اﺟﺘﻤﺎﻋی اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﻗﺮارى ارﺗﺒﺎط ﺷﺮوع ﻣی ﺷﻮد و ﺑﺎ ﺗﺪاوم آن، ﺑﻪ اﻳﺠﺎد ارﺗﺒﺎﻃی ﻫﻤﺪﻻﻧﻪ و در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻪ ﻳک ﺷﺒﻜﻪ اﻳﻤﻨی ﺑﺮاى ﺑﻴﻤﺎر ﻣی اﻧﺠﺎﻣﺪ.
این پزشک افزود: این سطح از ارﺗﺒﺎط ﺑﻪ اﻓﺮاد ﻛﻤک ﻣی ﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﺮاﻳﻂ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﻛﻨﻨﺪ و اﺣﺴﺎس ﺑﻬﺘﺮى درﺑﺎره ﺧﻮد ﺑﺴﺎزﻧﺪ. اﻓﺰاﻳﺶ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ، اﺣﺴﺎس ﺗﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﮔﺮوه، ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺗﻮاﻧﺎیی ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی اﻧﺠﺎم وﻇﺎﻳﻒ ﺿﺮورى، ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﺷﻜﺎل ﺣﻤﺎﻳﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋی در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣی ﺷﻮﺪ.
به گفته وی ﺗﺤﻘﻴﻘﺎت ﻧﺸﺎن داده اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻤﺎﻳﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋی ﻧﻘﺶ ﻋﻤﺪه اى در ﺗﻄﺎﺑﻖ و ﻛﻨﺎر آﻣﺪن ﺑﺎ ﺑﻴﻤﺎرى ﻫﺎى ﻣﺰﻣﻦ و ﺟﺪى، ﭼﻮن ﺳﺮﻃﺎن دارد.
دکتر رخشانی خاطر نشان کرد: به خانوادههای که درگیر بیماران مبتلا به سرطان هستند، توصیه میشود برای افزایش روحیه و پیشگیری از انزوا و افسردگی در فرد مبتلا به سرطان، او را تنها نگذارند و سعی کنند ارتباطات خانوادگی و فامیلی با فرد بیمار را مدیریت کنند؛ به طوری که افرادی که از نظر عاطفی ارتباط خوبی میتوانند با فرد بیمار داشته باشند و باعث القای حال خوب در فرد بشوند، او را تنها نگذارند و این حس را در فرد ایجاد کنند که ما کنار تو هستیم و از رسیدگی و کنار تو بودن خسته نمیشویم و کمک میکنیم نیازهای تو را برآورده کنیم تا احساس امنیت خاطر در فرد باقی بماند.
